13 Ağustos 2011 Cumartesi

Ninja Kaplumbağalar




Eminim ki ben ve benim gibi bir çok velet koltuklarımız başında ninja kaplumbağaların başlamasını beklerken şarkıya eşlik etmeyi çok isteyip de becerememişzdir. Özellikle

'Heroes in a half shell
Turtle power!'

denilen son kısmına.

Hepimiz ayrı bi kafadan sallamışızdır. Örneğin ben;

'Habızımı haşmıl
Teritööör'

Habızımı haşmıl ne a.q ya? Sonra da gel benden gelecek bekle, toplumsal sorumuluk bindir omuzlarıma. Olacak şey değil.

4 Ağustos 2011 Perşembe

On Binniran Var Mı?




Çok acayip bir okulda okudum 8 sene, orta sona kadar. Okul tepede bir yerdeydi. Eğer 8 sene o okula gitmemiş de daha düzlükte başka bir okula gitmiş olsaydım, bugün hem alnım ve CV'im daha pak hem de omurga sistemim daha dik olarak hayatımı idame ettiriyor olurdum, bundan şüphem yok. O allah’ın belası yokuşu günde iki kere çıkıp inerdim. Öğle paydosu gibi gereksiz bir uygulama sahibiydi okulum ve evim yakın olduğu için öğlen yemeğini evde yer tekrar okula giderdim.

Tevfik İleri isimli bu sikindirik okul Pendik’te Tavşantepe denilen bölgenin üstünde yer alıyordu. Yani Tavşantepe'nin de tepesinde, bir ilkokul öğrencisi açısından daha içten bir tanımla ifade edecek olursam okul tam olarak ‘anasının amında’ idi. Coğrafi olarak zirvesel bir konumda olan Tevfik İleri İlköğretim Okulu sosyo- ekonomik ortalama ve öğrenci başarısı olarak zirveden ovaya iniyordu. Biz takıldık orda 8 sene ova yüzü görmemiş en dağlı arkadaşlarımızla. Okulun yarısının, öğrenci değil canavar olduğu bu okul öğretmenler için ise tam bir sürgün yeriydi. Din hocası bile gelmezdi kaçardı. Son çare cami imamına para verip gayri resmi derse soktular. Salak imam hafta içi bi dersini camide yapmaya kalkışınca halıları çalan çocukları aradı durdu bütün dönem…

Bakın şöyle izah edeyim size; bir okul düşünün ki matematik dersi her sene boş geçsin. Ne acı değil mi? Yok lan şaka bu ne ki, dert mi bu şimdi. Matematik falan dert etmeye değmez. Asıl şimdi başlıyorum: Bir okul düşünün ki tavanında ayakkabı izi bulunan sınıfları olsun, tuvalatinde lavaboya sıçılsın, ilkokul beş öğrencileri derste kızlara sikini göstersin, derste çıkartıp sınıfa işesin.. Düşünün o ilk okullular yandaki mezarlığa gidip, kızları korkutmak için eşeledikleri mezardan kuru kafayı kapıp gelsinler okula… Ayılan bayılan kızları hala net hatırlıyorum. Sonra tantanayı duyan orta okullular ilkokulları döverek kuru kafayı ellerinden alsın ve bahçede rahmetliyle basket oynasın. . . Her daim çıkışına polis aracı gelen bir ‘ilköğretim’ okulu biliyor musunuz siz?

Gerçekten çok savaşan ama az sevişen bir okulduk. Kimse kimseyle pek çıkmazdı. Bu benim çok garibime gidiyor hala. Bunca pislik, inanılmaz hadiseler dönerken bu ilköğretim okulundan her sene 5-10 hamile çıkartmalıydık. Ama yok, piçlikten zaman mı kalmıyor nedir bilemiyorum. Kız- erkek ilişkileri yerlerde sürünüyordu. Etraf platonik aşktan geçilmiyordu. Aslında sebebi biraz belli çok güzel bir kızdan hoşlanıyordunuz. Tabi o güzel kızdan Kaynarcalı ayı tayfası da hoşlandığı için aşkınızı resmiyete dökmek her gün dayak yemek anlamına geliyordu. Aşık olunacak güzel cici kız kategorisi de Kaynarcalılara bakmıyordu. Genel tablo böyle olunca 3-5 önemsiz, haftalık aşklar yaşıyordu Tevfik İleri hepsi bu. Görmemişlik kötü tabi. Bu yüzden lisede millet bi sürü, bi sürü kızlarla çıkmış, artık öpüşmeden sevişme aşamasına geçmişken ben hala uzun bir müddet kızlardan hoşlandığımı saç çekip, şiddet uygulayarak ifade ediyordum en homosapiens halimle.


Garip garip lakaplı çok acayip arkadaşlarım vardı. Okulun yarısı Kaynarca denilen boktan bir yerleşkeden gelir, birbirlerine çok yakın mahallelerde oturur ve kendileri dışındakilere sataşırlardı. Kendi aralarında akraba gibi oldukları için pek hır gür etmezler genelde husumetleri ‘’biz’’le olurdu. Ama ben de bunlardan birisiyle ya sıradaşlık etmiş, ya bir yerde bir iyilik yapmış olur bir şekilde arkadaş olduğum için bana da pek karışan görüşen olmazdı. Tevfik İleri’de sigaraya başlama yaş oranı 10-11 civarıydı. Öğle tatilinde en büyük zevkleri okulun arkasındaki koruluğa geçip, sigara tellendirip günün anlam ve önemine yakışan façayı atmaktı. Faça atmak çişe gitmek gibi bir şeydi bunlar için. Emrah diye bir çocuk vardı o kolu hala unutmam. Faça atacak yer kalmamış artık. Faça üstüne faça. Öyle çukurlar olmuş ki kolda dirsek bükümü nerden anlayamazsın. Böyle adamlar var. Hani şu iki tane piç var ya darbuka çalıyor bir tanesi diğeri de söylüyor.(Hamam tası da gümüşten) Çocuklarda öyle bi gırtlak, öyle bir ses var ki 12 yaşında sigaradan, rakıdan gitmiş sanki amk. Aynen bizim bu Kaynarcalılarda 12 yaşında gırtlak kanserine merhaba demeyi başaran gururlu rekortmenler çıkartması an meselesiydi o yıllarda…



Mesela Bülent diye bir çocuk vardı. Beden çocuk bedeni ama sıfata bak psikopatlık, puştluk yüzüne vurmuş ibnenin. Bi gözü Hayko Cepkin gibi kısıktı. Ve suratında hep bi ‘ananı bellerim’ bakışı vardı. 12 yaşında bıyığı vardı çocuğun- bıyığı! Şimdi hakikaten çocuk diye bahsetmek bile garibime gidiyor davul Bülent’ten. İlkokul beşte 31 çeken çocuk mu olur? Hadi çekiyorsun be ibnenin evladı ‘’olum valla da billa da benden geliyor yemin ederim geldi inanmıyorsan gösteriyim diyen bir çocuk mu olur? İstersen sperm değil sikinden Samantha Fox çıkart yine merak etmem, göster demem Bülent bana ne bir siktir ulan!



Bu erken mastürbasyon vakaası Bülent’in olayı şuydu okulda; her gün kimi görse simit alacağım diye ‘’onbinniran var mı’’ diye sorardı. Hele bizim gibi ‘temizpak’ çocuklara kesin sorardı bir tek kendi mahallesindekilere sormazdı. Yok deyince atardı elini cebe, şıkırtı geliyorsa ‘’niye yalan diyon’’ diye ‘’yirmi beş binnira’’ alırdı. Sanırım herkesten aldığı bu on binniralarlan simitçi açacak parayı toplamıştır Bülent . İllallah ettim artık Davul Bülent ve kumbarasal varlığından. Tersleyip vermemek kolay. Bizden küçük her türlü döveriz ama sonrasında başına gelecekler belli. Bütün Kaynarcalı kapkaççı abileri okulda sana saldırıyor. Lan dedim kurtuluş yok bari oyunu bunun kurallarına göre oynayayım. Ben de artık okulda ne zaman Bülent’i görsem o bana sormadan Bülent ‘’on binniran var mı simit alcam para yok, ço acım oluum’’ derdim. O da ‘’ valla yok olum’’ ‘’valla da billa da yok’’ derdi. Hatta inandırıcı olsun, kıllanmasın diye ona sorduktan sonra etrafta kim varsa onlardan sırayla on bin lira isterdim. Haftalarca o bana sormadan ben ona ‘’onbinnira’’ sordum durdum ve o hep valla yok billa yok dedi. Bir kaç hafta sonra ne Bülent bana, ne ben ona bozuk para sorar olduk. Üstüne bir de işportacı ahlakı geliştirdik kendi aramızda. Daha doğrusu o geliştirdi. Benim çevremdekilere, takıldığım çocuklara sormayı kesti çünkü ondan önce ben soruyordum nasıl olsa… Ortaokul bitti, lise bitti. Büyüdüm. Bülent de büyüdü kumbarası da. Ama simit lazımdı hep. ‘’Onbinniran var mı’’lar yerini sorgusuz sualsiz bıçaklı almalara bıraktı, onbinniralar, milyonlara, milyarlara çıktı, cep telefonları çalındı, kapkaç yaralama gırla. Kısaca illegal ne kadar iş varsa bulaşmışlar sonra ondan bundan duyuyordum…

Geçen hafta akşam vakti tekelden iki bira, cips mips almış eve geliyordum köşeyi dönerken aynen film karesi gibi sireni yanan polis arabaları frene köklendiler siyah bir Opel’i kıstırdılar. Opel’den den bir çocuk çıktı koşmaya çalıştı fakat silahlı polisler araçtan çıkıp götüne kadar girince, dur ihtarına uyarak yere yatıp ellerini kafasına koydu. Yerdeyken birisi hemen kelepçeyi geçirirken diğerleri tekmeliyordu. ‘’Ne kaçıyorsun piç’’ diyip, küfür kıyamet bir şekilde yerdeki elemanı baya hırpaladılar. Konuşmalardan anladım ki eleman aracı çalmış, polisler düşmüş peşine gece boyu baya bir kovalamışlar. Harala gürele biraz dindi, en sonunda yerden kaldırıp polis aracına yasladılar üst araması için ki o sırada elemanın kafa göz patlamış. Kaşından kafasından kan akıyo, suratı şiş. Fena benzettiler diye bakarken çocuğu çok geç tanıdım. Gayri ihtiyari ''Hasssiktir Laaan. Bülent'' dedim. Kanrevan içindeki o meymenetsiz surat karanlıkta bana döndü ve acıdan inleyip bir yandan da Bayhan Bayhan gülerek ‘’Valla on binniram yok moruk’’ dedi… Polisler aptal aptal ikimize baktı, Bülent’i karga tulumba araca koyup gittiler…

Muhtemel Taksici Cinayetleri




Taksicilerden 5 kişi almayanını mı, yoksa kısa mesafeye gitmeyenini mi daha önce öldürmek istiyorum, henüz karar veremedim.

Yolda bir bira daha alarak içe içe tutuyorum evin yolunu. Sofraya oturuyorum söylene söylene... Dilimde de aynı soru, sesli düşünüyorum, höpürdeterek içiyorum efes extramı yanında doritosla, papatya desenli köylü güzeli masa örtüsünde ve Ceyun Carovır benim için günün en güzel lafını ediyor:

''Her güzel gece bir taksinin kapısını açtığın an sakatlanır. Hepsini öldür çekirge.''

Şoförler Birliği öfkeli...

19 Ekim 2010 Salı

Eyüp Sultan 2010 Ö.S.S Başarı Tablosu




Öğrenciler ve aileler çok heyecanlı. Her sene olduğu gibi bu sene de manzara yine aynı. Haziran ayında yapılan ÖSS öncesi bütün öğrenciler ve aileleri türbelere akın etti.

Dershaneye giden-gidemeyen, bütün sene aylaklık eden, az biraz çalışan, bilgisine ve kendisine değil de işi ''allah''a kalmış bütün yavrucaklarımızı üniversiteye sokmak adına fedakarlıktan kaçınmayan, en az diğer tüm yurt türbeleri kadar iddaalı olan kurumumuz bu sene de boş geçmedi. işte gurur tablomuz:

1) HANİFE TOKTAMIŞ

Başarı Puanı ve Okulu:
Kabir mermerinde 58 saniyede seri hareketlerle sürtünme kuvvetiyle bir adet kurşun kalem yakma
100. YIL ÜNİVERSİTESİ - ud ve ud oymacılığı

2) SÜLÜMAN MAŞALLAH

Başarı Puanı ve Okulu:
Kararlı ve çevik bilek hareketiyle türbe kapısına sürttüre sürttüre 49 saniyede öss giriş formunu kül etmek. K.A.T.Ü - nakkaşlık

3) MURTEZA HAKYEMEZ

Başarı Puanı ve Okulu
2 adet 07 uçlu rotring tikky marka kalemi tabiri caizse türbenin her bi yerine sürte sürte yıldırımlar çaktırarak eritme
İSTANBUL ÜNV. KONSERVATUARI - modern arap dansları

4) NURETTİN ŞENPAK

Başarı Puanı ve Okulu: 5 Haziran 2010 tarihli Vakit gazetesi ve beraberinde getirdiği çıraları sürttüre sürttüre türbe içinde kamp ateşi kurup yaktığı ateşte sosisli kızartıp bütün türbe müminlerine dağıtmak suretiyleeeee ...
biz diyelim HARVARD siz deyin OXFORD !!! Allah sizi inandırsın hem de burslu !
Gururumuz Nurettin..

(2010 ziyaretlerimiz başlamıştır!)

29 Eylül 2010 Çarşamba

saçma salak komplo teorileri volume I

Türkiye’nin büyük genç nüfus potansiyelinden tırsan Amerikalılar bu hadisenin bir çaresine bakmayı, nüfusumuzun kökünü kurutmayı kafalarına koymuşlar. Bu konuyu bizzat yürüten savunma bakanlığı hükümettin ayırdığı fondan sağladığı paralarla Türkiye’de bir ped markasını hayata geçirip, fabrikalar kurmuş. Şirin tv reklamları ve ekonomik fiyatıyla Türk kızlarını ağına düşürmeyi amaçlayan hain Amerikalılar, bu pedlerin içine bilimadamları tarafından ‘’kısırable’’ denilen mikrobiyolojik bir mahlukat zerk edivermişler. Çıplak gözle görünemeyecek kadar küçük olan bu mikro canlı kristal formunda ve cansız imiş fekat ta ki masum genç kızlarımızın regl oluvermeleriyle kana susamış pis Amerikalıların bu şerefsiz mahlukatı canlanıveriyormuş. Pedin ultra esnek kanatlara sahip olması meğersem sırf bu mahlükat için, kanatlara basa basa, hoplaya zıplaya masum yavrucaklarımızın yumurtacıklarının derin köşelerine daha rahat nüfüs etmesi içinmiş.Bu canavar yavrularımızın yumurtalarını afiyetle yiyip bitiriyormuş. Eyvahlar olsunmuş… Allah korusunmuş…

3 Haziran 2009 Çarşamba

bazıları ayak sever, bazıları ayakta...

Ece Gürsel, Boxer dergisi'ne konuştu : Yemek masasına yaklaşan kadını ayakta karşılayan erkek benim için çok seksidir!

şeklindeki gereksiz magazin sütununu okur okumaz aklıma Eminönü geldi. Sea Star...Beş senelik ''Tarihi(!)'' Eminönü Balıkçısı... Masalar Tabureler...Masaları garda almış, her daim hücumda, her daim ayaktaki sözümona 'geleneksel' Osmanlı kıyafetleri giymiş, fesli kara kara oğlanlar düştü akılma... Ece bir siktirgit allahın varsa dedim. Dardanel Ton koydum ekmek arası, yanına da kola ohh... Serdim gazeteyi altına, yağları şıp şıp etti Ece'nin mahremine, bir de sigara içmişim ki ...

28 Mayıs 2009 Perşembe

Çocukluğumun üstünden Magirus Geçti


Merhaba ben Ayhan. Trakyalı bir anne ve Egeli bir babanın çocuğuyum. Kardeşim mi? Kardeşim, Balkanlar’dan evimize zoraki göçmüş bir Çingene. Kulağa garip geliyor evet ama öyle. Taa 1993’ün ramazan ayında ben henüz 7 yaşında olduğum sıralar, babam sahura kalkmamakta ısrarcı iftar saatine dek yatakta kestiren bir kişi olarak, Magirus minibüsüyle eve doğru yol almaktayken, oruç başına vurmuş, pusulası şaşmış. Sen git kır direksiyonu ters şeride kuzeye kuzeye, ev diye nerelere git. Hatta Tekirdağdan geçerken kayınpederini yolda pide kuyruğunda gör de hiç kıllanma! Taa Edirnekapı’ya kadar var. E be peder ben ne diyeyim ki sana?! Sınır kapısına varması tam iftar vaktine denk geldiği için vın turizm karışanı görüşeni olmadan Bulgaristan’a topuk!(Hadi top sesinden sonra bizimkilerin nevri döndü de, Bulgarlar ne halt yiyordu ondan bende bir haberim) Bulgar topraklarındak Kiril Alfabes ’yle yazılmış tabelaları okuduğunda bizim ilçedeki Rum mahallesine geldiğini sanıp ‘’ Ulan bunlar da iyice azıttılar, ibnelerin denize dökülme zamanı yakındır’’ şeklinde en milliyetçi, militarist kızgınlık haliyle yoluna devam etmiş. Sınırı 10 km kadar geçtikten sonra anca kendine gelmiş bizimkisi. ‘’Yedik bir bok bari orucu açalım da öyle yollanalım eve’’ demiş; yemek yiyebileceği bir yer ararken, kırsalda kulağına tatlı tatlı Ege havalarına benzer müzikler kaçmaya başlamış. Müziğin geldiği yere doğru direksiyon kırmasıyla salaklığına ilk davetiyeyi aps ile yollayıvermiş. Çadırların arasında, bazı bazı konuşlanmış fayton ve karavanlardan başka dört tekeri bulnmayan bu Çingene mahallesinde, bizim külüstür Magirus, yakamoz altında Ferrari gibi ışıldamış. Peder beyi sövüşlemek için ahali adamı krallar gibi karşılamış; çengiler, çalgılar, dans eden kızlar, üzümler, müzümler neleer neleer… Sırım gibi, allı morlu fistanların içine don giymemiş Çingene kızlarının dansıyla mest olan peder bey, girmiş bir günaha sallamış orucu, ramazanı. Şişe şişe şarapları da içip zoom kafayla göbekler atmış. Bahşişlerin ardı arkası gelmemiş. İçki gelir bahşiş, yemek gelir bahşiş, kızlar bahşiş, ota bahşiş, boka bahşiş… Bir insan evladının Ankara pavyonlarında 5 gece takılıp da sövüşlenemeyeceği kadar sövüşlenmiş yaban ellerde, Bulgaristan ikametli Çingeneler tarafından. En maymun olduğu sıra, dans eden kızlardan en güzeliyle evlenmeye kalkmış. Bizim Magirus’u on dakika içinde gelin arabasına dönüştürmüş doğuştan iş adamı Çingeneler, fakat bebeksiz bir gelin arabasına zırnık vermemekte inat eden babamı iliğine kadar emmekte kararlı olan abiler, 2 dk sonra kocaman kara bir bebeği magirusun önüne oturtup sarmalanmasıyla üstünde annemin adının yazılı olduğu evlilik alyansını son bahşiş olarak nazikce tokalamışlar. Bizimkisi havalı kornasını öttüre öttüre, kızı alıp evin yolunu tutmuş. Eee kız yolda bir punduna getirip topuğu basmış tabi, ya ne olacaktı? Buraya kadar olan kısmı kahveciler kralı Cemil Abi’den dinledim sonrasını zaten biliyordum. Tamam peki siz de bilin…

Babam, devrisi gün iftar saatinde anca eve geldi ve kimseyle konuşmadı. Sahura kalktığımızda bahçedeki minibüsten kulağımıza feryat figan kedi miyavlamasına benzer birtakım sesler ilişti. Bizzat ben fırdöndüm, fakat kedi medi bulamadım, bulduğum şey arabanın önüne fiyonkla tutturulmuş, açlık ve susuzluktan ölümle cebelleşen, kara kuru bir Çingene piçiydi. Daha sonraları babam, gerek üşendiğinden, gerek geri vermek istemediğinden, gerekse ramazanda oruç oruç yediği nanalere karşın bu bebeye kendisinin bakmak zorunda olduğu, Allah celle celalü tarafından böyle bir cezaya çarptırıldığına kendisini inandırıp, bu piçe Ferdi adını taktı, kafa kağıdı çıkardı. Ben de bu piçe kardeşim demeye zorlandım, yeri geldi dövdüm yeri geldi sevdim,işte böyle… Şimdi bırakalım şu çingeneyi , hikayemi piç etmesin de kendisi gibi, biz yolumuza devam edelim.

İşte efendim biraz sıra dışı aile bağlarım olmasının yanında pek fazla bir özelliğim yok.19 yaşındayım ; sıradan, tıfıl birisiyim. Hayır, hayır aslında o kadar da sıradan değilim, yani en azından bizim coğrafyada ve böyle bir anne -babanın çocuğu, Çingen abisi bir şahsiyet olarak sıradan sayılmam hiç bir enstrüman çalamam, hatta blok müzik derslerinde flüt bile çalmışlığı bulunmayan kulak ve ritim duygusu sıfır bir Egeli olarak ekstrem birisi olduğum bile söylenebilir. Özellikle ebeveynlerim ve beni sevmeyen, çekemeyenler tarafından sürekli ‘’yeter be amma caz yaptın’’ gibisinden azarlar işitirim fakat, güzide bir müzik türü olan cazla olan gönül bağım tamamen profesyonel bir dinleyicilikten ibaret olması, müziğe yeteneğim olmaması ve sadece konuşmayı pekçe seven birisi olduğum için bu laflarla iki ayrı koldan bana laf sokmaktadırlar.1-Hiç bi skim çalamıyorsun, ailenin yüz karasısın, kırnata darbuka, zurna varken aptal Amerikan Cazını dinliyorsun. 2- Gevezenin, kafa s*kenin önde gidenisin kapa çeneni artık.Büyükler böyle işte hep azar hep azar…Aslında bir çoğunuz için sabi sayılırım fakat bence hiçte öyle değil. Her 19 yaşındaki insan gibi ben de gayet ve pek doğal olarak kendimi hiçte sabi olarak görmüyorum. Çocukken şunu yapardım dediğimde şimdi çok büyüdün ya diyen her ergene, kafa atma hissiyle yanıp tutuşan bir yağız bir delikanlıyım. Çok volta attık eften püften mevuzlarda esas mevzuya dönelim ağabeyler, ablalar çocukluğuma. Haydi bismillah.

Evet, ben de bir çoğumuz gibi yıllarca sabahın altısında kalkıp o gavur çizgifilmlerini izleyerek büyüdüm. Hep oradaki hayal dünyasına özendim, ülkem şartlarında kurgusu da hayaldi, kurgu olmayanı da benim için, ayrı bir kültürün ortasında. O gavur çocukları gibi pembe domuzcuktan, şirin bir kumbaram olmadı. Domuzcuğun gerçeğini bile çıplak gözle görmedim daha. Canlısı pek sevilmiyor ülkemde minyatür, porselenden, ortası delikli kumbara versiyonu da o sevgiden nasiplenemiyor haliyle. Ne domuz, ne koyun ne de keçi olsun kumbarasını yapıp içini hiçbir metalimsiyle doldurmuyoruz biz, ama canlılarının içini ritüel eşliğinde çok güzel boşaltıyoruz hala yol kenarlarında, sıcak oluk oluk kanlarıyla, bağırsaktır sakatattır arta kalan ne varsa oraya buraya gömü gömü veriyoruz, çoluk çocuk bostanda maç ederken ramazan sonrası, müsabakalara bok sıçrasın daha bir eğlenceli olsun diye.İyi insanlarız ve manitu bizi çok seviyor... Eee haliyle gavurların kumbarasından yoksun olduğumdan büyükler iyi bir çocuk olduğumda olmayan kumbaramın içine cent olsun tl olsun atamıyor. Oysa bana kalsa ben her daim, istisnasız iyi bir çocuktum ve bu sebeptendir ki nice Pazar pikniklerinde inatla şirinleri görme istediğinden kendimi alıkoyamadım. Her seferinde onları göreceğimden emin bir vaziyette o mavi, sevimli arkadaşlarımı aradım. Kesin ormanın bir köşesinde deliler gibi eğleniyorlardı , uzun eşek, mendil kapmaca falan oynuyorlardı ya da belki de ateşin başına çoktan toplaşıp müzisyen şirinin gırnatasıyla fasıl’ın en koyu yerinde kendilerinden geçmiş, bıyıklarını bura bura Şirine için birbirlerine efeleniyorlardı tatlı tatlı. Aradım, aradım, aradım… ama yine bulamadım; sonra nerde hata yaptığımı kendi kendime sorarken ayıktım mevuzuyu. Onları aramayacaktım bir yere çöküp gelmelerini bekleyecektim, ben iyi bir çocuktum ve ormana gitmem kafiydi, aramak saçmaydı, onlar bana gelecekti. Beklemekten sıkılıp kestirdiğim bir gün homurtularla uyandığımda uyku mahmurluğuyla şirin babanın beni kaba bir şekilde uyandırdığını sandım. Fakat üslup farkı yanılsamamı kırdı. ‘’Ulan eşşeoğlu eşek! Sen adam olmayacak mısın he? Gavurun dölü! ‘’Diyen ve kulağımı çekip, kulak ve boyun arasındaki birleşim yerlerinden kan damlacıkları çıkartabilecek kadar gözü dönmüş birisinin şirin baba olmadığını kanıksadım. Evet arkada jandarma, babam tek forvet golü bulmuşlardı. Golleri-kulak çekme, tokat, göte tekme- yedikten çok sonraları anca fark edebildim babamın kafasındakinin, kırmızı, Coca Cola amblemli, eşantiyon bir bere olduğunu.

Bizim buralarda işler hiçte Beverly Hills’teki gibi işlemiyordu oysa ben gerçek hayatta bir Blanca’ya bile sempati besleyebilirdim, Çanakkale’nin sümüklü kızlarının yerine. Bütün ataklarım sonuçsuz kalıyordu. İşleri güçleri Coca Cola şişesinde çimleri ezip yaptıkları yeşil suları çay diye birbirlerine ikram etmek olan bu kızlar çocukluğumu ziyan ettiler. Büyüyünce etrafında beş kızla gezmek tozmak eğlenmek cool olabilirdi, lakin küçükken durum çok farklıydı. Kızların aralarına karışmaya çalıştığımda, ne zaman iki çimende ben ezeyim, birisiyle Wilma ve Fred olalım gibi niyetlensem -onu geçtim Ninja Kamplumbağalar ve April arasındaki kur&arkadaş arası bir ilişkiye bile rağzıydım- hep aynı fişleme! Hiç irlandalı’ya benzediğimi sanmıyorum fakat makus kader hep aynı… Kızların içinde kızılcık bir bebek olduğum iddiası Çanakkale kızlarının gerizekalı alkış temposuyla sürüp gitmekteydi…



Çocukluğumda özendiğim ve eksikliğini duyduğum şeylerden bir başkası da bisküvi kavanozuydu! Hala o ezikliği içimde hissederim, içinde her daim taze bisküviler barındıran, boyumun uzanamayacağı bir yerde gözüme soka soka üzerinde ‘’Biscuit’’ yazan bir kavanoz… Ödüllendirmeler ve cezaların o kutu üstünden gitmediği bit çocukluğu yaşamak en son isteyeceğim şeylerden biriydi ama dedim ya başka kültürün başka bebeleriydik ve o aşk bize yasaktı. Bu Amerikanvari beklentiler hayli hayalperest kaldı, hısım akrabanın Alamanyalardan getirdiği teneke çikolata kutusuna iğne,iplik,makara ve çamaşır lastiği koyan bambaşka bir kültürün çocuğuydum ben.

Richie Rich, beyaz yatının kamarasında dişlerini parlatarak gülerken, iş hayatıyla ilk tanışmalarımı gerçekleştirdim. İkinci lig maçlarında su satmak pek kar getirmeyince minibüs duraklarına yöneldim, fakat bilemedim suculuğun da mafyanın eline düştüğünü anca o günlerde öğrendim. Suculuktan ayaklı limonatacılığa geçtim, iki kuruş karla zeka parıltısı bir hareketi ircaa ettiğimi sanarak, şirket genişlemesi için, bakkalda borç yazdırılıp alınan Tikveşli Yoğurt ’tan ayran yapıp satmak gibi bir hatayı ise, ne hayat affeti ne de babam. Yenilelen saltanatlık tokatla iş dünyasına gutbay diyip, yırtık, dökük, çamurlu eşofmanlarımla koşuverdim futbol sahalarına. Hippi bir Tusubasa’yı kimse yadırgamadı, hem Tusubasa kimdi ki? Ben, nefes nefes kalıp pancar gibi kızarmadığım, alnımdan dumanlar tütmediği müsabakaya müsabaka demezdim Tusubasa terlemezdi bilene. Sadece özendiğim tek nokta, annesi bir kere olsun yemeğe çağırmıyordu maçın en heycanlı yerinde şanslı piç Tusubasayı . Ben ve Tusubasa top peşinde koşa duralım. Snoopy deki Charlie Brown hala beyzol oynuyordu o sıralar… Neyse biz ata sporumuz futbola, mahallemize geri dönelim. Dağılın lan ben döndüm dedim çocuklarla sevgiyle kucaklaştık ama bu Fairplay havası fazla uzun sürmedi… Çünkü hiçbir kolasına mahalle maçında Fairplay olmazdı, kavgasız gürültüsüz geçen ve sonu gelen hiçbir kolasına maça şahit olmamıştı bu bünye. Bir kere Necati İngilizce bilmiyordu, Fairplay’e ise kulak aşinalığı vardı ve hiçte hoş bakmıyordu olaya. Alpay’ın Hırvat Goran’ı neden niçin düşürmediğine dair binlerce versiyonlu küfürlere sahipti Necati ve Fairplay’e karşıydı… Ah Necati nasıl kırdın o ayağımı? Şimdi gel kasa kasa kola vereyim yapılacak iş miydi sanki U.E.F.A finali değil lan ya bu! Yeşilcik’in yamuk sahasında, çakma Mikasa’yla kolasına maçtı epi topu, kavrayamadın, anlayamadın Necati… Tamam Alpay & Fairplay travmasını atlatamayan Necati, karşı takımın defasındayken kaleye süratle tek başına atak yapmak ve Necatiyi arkaya almak da benim salaklığım kabul, baktın Necati arkada çek şutu, ya da bırak kaç dimi? İlle atıcam o golü diye aynı ayak, aynı yerden, geleneksel Necati tekmesiyle dördüncü defa kırılınca 19 yaşında jübilemi yapmış bulundum. Bir oğlunu –bendeniz- topçu, diğerini popçu yapmakta hastalık derecesinde kararlı olan babam, futbol hayatımın sona ermesinden sonra üstümden meşin yuvarlak ve milyarlar paralelli iki gram ilgi ve sevgisini de tamamen esirgeyip, alayını Çingen kardeşime transfer eden babam onun için hala çok umutlu. Hatta ona sorsanız popçu olacağından %100 emin, artık onun tüm çabaları hem popçu hem topçu olması için. Tipinden, genlerinden dolayı kardeşimin bir nimet olduğu kanısında ve birazcık daha yaşı ilerlediği zaman papatya suyunu saçlarına basıp, part time topçu, part time popçu bir oğul sayesinde, full time ense eden, göbekli bir milyarder olacak. Sizin anlayacağınız birkaç sene sonra sahnelerde Tarık Mengüç , yeşil sahalarda Xavier , coming soon!!!

Peder bey ilgiyi,sevgiyi kesti ama çok kral bir hediye verdi; Magirusu bana bıraktı! Tabi duraktaki sırasını, kahve arkadaşlarını, salak muavini, ve bütün git gelleri ile beraber… Hele şu alçı bir çıksın da Magirus mu kalıyor ortada görücez bakalım, yakmasam adam değilim. Sonra ver elini New York, atlıycam bir balıkçı teknesine ohhhşş. Bizim ilkokuldan bi Sami var kral çocuktur, içince biraz fazla havaya giriyor derler ama yine de sağlam çocuktur, usta kaptandır. 10 saatte gideriz abi dedi. Çok yapmış bu kaçakçılık işini… Bekle lan beni New York! Bekle beni bisküvi kavanozu! Bütün hıncımı almaya geliyorum!

3 Nisan 2009 Cuma

aşk-ı müsabaka

İki rakip takımdık hep şu oyunda
İlk on bir ben, rakip on bir sen.
Ceza sahama girdin daha ilk dakikalarda
Seyri güzel,faturası ağır taktiksel göçüntüler izledim
Markajı na-mümkün sevgilim.
Tutayım dedim tutamadım
Boş kaleme hızla top sürerken göbekten
Hoca vur dedi vuramadım!
Seremedim yere bedenini.
Nice faullerini gördüm kasıtlı da
Sevgiden değil, salt centilmenlik adına
Uzanacak ellerini bile göremedim.
Hiç bir çift vuruşuna baraj olmadım ama
Düdük sesinden sonra gelen
Tek vuruşunda aşık oldum sana.
Hele o taç çizgisinin kenarında
Sabırsız ve bir o kadar acımasız
Edalarında daha da bağlandım.
Hakemi aldatmaya yönelik hareketlerin
Başarıyla sonuçlandı hep.
Seyirciler anama küfrederken
Geçtim kaleye diktin topu 9.15'e.
Avladın beni bacak aramdan.
Sen gol sevinci yaşarken ben,
Bacağımın arasındakini kesipte
Hediye ettim seni bana yakıştırmayan seyircilere.
Hakem, centilmenliğe aykırı buldu beni
Attı oyundan, okşadı seni.
Galip götürdüğün oyundan hükmen galip geldin
Bense, hükümsüz kaldım o vakitten beri.
Ligden çekildim,
Kalmadı eski tutkularım.
Ter döktüğüm o yeşilliklerde koyun besliyorum şimdi.
Olurda yıllar sonra bir müsabaka daha istersen
Önce seyircilerde kalan emanetimi
Sonra da bir dal sigara kap, öyle gel sevgili!

Yıl: 2004 olsa gerek

9 Şubat 2009 Pazartesi

panda'dan yaz fırsatları

Kutlamalara iştirak etmekten kendimi alıkoyamadım. Civarda tanıdık bir gemi bulamadığımdan dolayı aşşağıya inip yola kırmızı kurdela bağlayıp, kurdelayı ilk geçen kırmızı bir Lada Samara'ya koleksiyonumun en güzide bira şişesini fırlattım. Pencereyi kapatıp içeri girdim ve böylece gurur timsali bir Kabotaj bayramını daha geride bırakmış oldum. Hava hala cehennem gibi sıcak. Daha önce hiç olmadığı kadar dibe vurmuş bir haldeyim. An itibariyle son paramı da apartmana her hafta gelen temizlikçi kadına vermiş bulunuyorum. Geçen Çarşamba elektiriği de kestiler.Allahtan teknik lisede sokak direğinden nasıl kaçak elektrik çekebileceğim gibi pratik bilgi sahibi bir talebe olarak ayrılmışım da elektirik sıkıntım fazla sürmedi. Keşke İSKİ ve su vanalarına dair pratik bilgilerim de olsaydı, o zaman su sayacımla da illegal bir birlikteliğimiz olabilirdi. Mühürlü vananın haricinde evde içicek su da kalmadığını şimdi farkettim, bir müddet arandım diğer odalara baktım belki geçen günki yağmurdan biraz bi odada birikmiştir, kamışla çekerim diye umdum fakat sonuç nafile. Sanırım yakında telefonumu da kesicekler, o zaman gerçekten dibe vurdum demektir.Geceleri Masal saati dinlemeden bu yalnızlığa ne kadar dayabilirim kestiremiyorum.
Acayip susadım ve başka alternatifim olmadığından sonunda kendimi buzluktaki 9 adet buzu erimelerine mahal vermeden ağzıma sırayla atarak susuzluğumu bir nebze azaltmayı başarabildim. Bir yandan buzları katır kutur ısırıp mideye indirirken televizyonda şu saçma salak ana haber bültenlerinden birini izliyorum.Sarımsağın faydalarıyla ilgili haberin ardından hepimizi çok derinden ilgilendiren hayvanlar aleminden mühim bilgileri izlemeye başladım. İşte o an deli gibi Japonya’da nesli tükenmekte olan koca götlü, bunak bir panda olmayı o kadar çok istedim ki…Ah keşke koca götlü bir panda olsaydım şimdi böylece dibe vurduğumdan ve susuzluktan buz parçalarıyla temel ihtiyaç gidermeye çalışıyor değil, tamamen lüks ve konfordan içi meyve dolu, daha iri boyutlardaki buz kütlelerini kemiriyor olacaktım. Bir pandaya deli gibi öyküneceğim hiç aklıma gelmemişti daha önce.
Üstüme hemen beşiktaş formamı geçirdim.Aynada kendime baktım çubuklu forma seçmenin büyük bir hata olduğunu, bir pandadan çok zebraya benzediğimi anladım ve bir çırpıda çubuksuz başka bir forma geçirdim üstüme. Yastığa uzadım, ikiye katlıyıp eşofmanımın içine, kıçımın arkasına sokuşturdum alelacele.. Koca götümü sallaya sallaya,sağa sola vurarak pandaca iniltilerle tekrardan buzdolabına yanaştım. Buğulu ve titrek gözlerle çok hüzünlü, nesli tükenmekte olan yaşlı bir pandamsı bakışlar fırlattımsa da kendisi hiç oralı olmadı. Sinirlerime hakim olamayıp tırnaklarımla haşim pençeler indirdim ilkin, sonra pandaca ‘’ulan neslim tükeniyor, ben de ölünce panda panda diye çok aranırsınız oğlum’’ gibi nice tehditler savumsam da benim buzdolabı, ömründe bi defa olsun bir mucize yaratıp meyve dolu koca buz kütlelerini sihirli bir şekilde buzluğundan bana armağan olarak sunmayı reddetti. ‘’Helel olsun lan sana buzluk!’’ Açlık ve susuzlukla karşı karşıya fakat karakterli, çizgisinden ödün vermeyen bir buzdolabı sahibi koca götlü bir panda olarak arkamı döndüm salonun yolunu tuttum. Tam çaresiz iniltilerle kıçımı minderlerin üzerine devirecekken telefon çalmaya başladı. Aylardan sonra ilk defa telefonum çalıyordu… Masal saatinden arıyorlar sanırım diye geçirdim içimden.Gittim iki elimle zar zor ahizeyi pençelerimin arasına aldım çok zaman kaybettiğim için karşıdan kesik kesik bir bayan ‘’alo’’su geldi peşi sıra…

-Alo… Alo.. alo ?
-Hmmmm
-İyin günler efendim.Kimle görüşüyorum acaba?
-Grööağğğhhhh hhggöööaagghh

Telefonun ucundanki kadın keskin bir suskunluk haline büründü, sanırım pandaca bilmiyordu. Yok yok esasında bu kadın pandalar hakkında bir bok bilmiyordu; şayet bilseydi pandaların ismi olmadığını bilir gereksiz şekilde adımı sormaz, bana merhaba pandacım derdi.Aylardan sonra ilk kez birini telefonda yakaladım ve kaybetmeyi gözüm pek yemediği için hemen suyuna gittim

-Burhan ben, burhan..
-Burhan bey hasta mısınınız ? Şayet öylese rahatsız ettim özür dilerim
-Yok yok.. Haste değilim sadece buzdolabım bir hain çıktı.
-Nasıl? Hmmm. Şey. Adınız Burhan, peki soyadınız nedir?
-Tanımadğım kişilere vermiyorum!
-Ziyanı yok. Kaydınızı almadığım için henüz lazım değil zaten. Ben şimdilik kısaca size Burhan Bey diyeyim…
-İyi de bu kısa olmadı ki?
-Pardon?
-Sade Burhan daha kısa bence.
-Hmmm aslında..-
-Bir dakka bir dakka bu neyin kaydıymış hem? Siz kimsiniz?

1-2 dakika dinledikten sonra mevzuyu çaktım. Esasında pek bir gerçekliği olmayıp bin bür türlü yalan dolan sağlık sigortası, ambulans hizmeti vs. yi albenili bir dille anlatıp genelde ev kadınlarının en saflarını kündeye getiren bir callcenter pazarlamacısı daha düzgün bir ifadeyle dolandırıcısı. Kredi kartı numaranızı bir şekilde öğrendikten sonra kayıt altına alınan telefon konuşmanız sayesinde sonradan hayıflanmanız, istemiyom kardeşim kocam beni kesicek bu kredi kartından çektiğiniz para yüzünden vs. gibi serzenişler için çok geç olabilir… Israrla kredi kartı numaramı kaptıkaçtıya getirmek isteyen sevgili pazarlamacıya güzel bir fıkrayla lafını ağzına tıktıktan sonra tekrar mezu bahis konuya geri dönüş yaptım.

-Bakın sevgili bayan, ben kredi kartı kullanmıyorum. Hem telefon numarası bulmaktaki kabiliyetiniz neden kart numarası bulmakta işe yaramıyor bana sormadan da pek hala bulabilirdiniz o zaman
-Numaranızı biz bulmuyoruzki, sallıyoruz
-Bu sallayış pek şansız bir tane oldu dediğim gibi kart kulanmıyorum, yani kırdığımdan beri
-Hmm farketmez kart numarasını hatırlıosanız o da kafi.
-Hanımefendi hangi tür piskopatlar kredi kartı numarasını ezberler bilemiyorum ama ben o tür bi psikopat değilim sanırım
-Ah pardon evet kiki içimdeki azgın pazarlamacı birden hortladı biraz kusuruma bakmayın. Sizin değil bi yakınınızın kartınıda kullanabiliriz … hahahha tamam ya şaka şaka 
-Hasbinallah.. Yakınım yok. Hatta şu an hattın ucunda bulunan siz en yakınımsınız artık hesap edin.
-Ayyy kıyamam mesai başında olsamda benimde bi kalbim var hihihi
-Ayrıca nakit olarak bir ödeme şansım olsa bile size verebileceğim tek şey 68 adet bira şişesinin getirisi olan depozito parası olabilir ancak. O parayla da bana bir ıhlamur yaparsınız içerim ömür boyu hasta falan da olmam sigortaya da gerek kalmaz valalhi..
- Hahahahaa… Çok şekersiniz... Yani sanırım öyle birisiniz hemde sigortalamaya içimin el vermediği ölçüde şeker galiba. Neyse unutun sigortayı falan..Hem o depozito paralarıyla neden yeni biralar almıyoruz ben size yine yaparım ıhlamur merak etmeyin kuzum hehehe.
-Nası..Şey..Ihk gıkh…tabi.. ehem….

Ertesi gün oldu… Julide diğer bir adıyla azimli sigortacım kapının zilini çalıyordu. Bir elinde 6 lık bira kasası ve diğer elinde siyah bir bakkal poşetinde ağaçtan toplanmış ıhlamur ve yüklü bir nevaleyle çıka geldi. Getirdiklerini yedik,içtik bira boşlarını benimkilerle tanıştırdık hemen kaynaştılar.. Bu gidip gelmeler, ve şişelerin kaynaşması bir çok sefer tekrarlandı. Gittikçe çoğalan huzurlu bir aile olduk şişeler,ben ve Julide. Bu arada KPSS’yle hayvanat bahçesine personal olarak işe başlayalı 2.ci ayımı geride bıraktım, kendimi biraz toplardım. Benim çalıştığım yerde ne nesli tükenmekte olan bir hayvan ne de o allahın belası buz kalıplarından yoktu. Julide bana bir panda doğuracağına dair söz verdi.Şimdilerde şişkin karnıyla sözünü tutacağa benziyor fakat memelerinden buz kalıbının içinde meyve çıkarabileceğine dair şüpheleri varmış. Pandamız doğduktan sonra en azından emzirmeden önce memelerini benim karakter sahibi buzdolabına koymayı teklif etimse de pek yanaşmadı. Israrımın çığ gibi büyüyen delice bir tutkuya dönüşüp vazgeçmediğimi görünce şu günlerde psikolojik yardım alarak bunun da üstesinden gelebileceğime inanıyor…

3 Şubat 2009 Salı

was ist das? das ist ein ''kıç göbek''


Bira göbeğinden muzdarip birisi olarak başkalarının göbekleriyle türlü türlü başka sorunlar içerisinde olduğu gerçeğinin pek farkında değilmişim; ben bugün bunu anladım. Hakan yukarıdaki kızın resmini yolladı msn'den, maksadını ve yersiz bulduğum gülüşlerinin sebebini anlayamadım ilk etapta... ta ki göbeğine bak göbeğine diyene kadar :) hatta elimle tişörtün üstünü kapatıp bir daha baktım, daha çok güldüm, eğlendim... o göbek değil, arkası dönük bir erkek götü :) ( arkası dönük götle neyi kastettim tam olarak benimde kafam karıştı, götün arkası önü olmaz glb)

31 Ocak 2009 Cumartesi

ismet bu ne kısmet hıığğ?

Ya bu internetin gözünü seveyim.Hele gugılın neresini seveyim ben de şaşırdım... Ama abartmamak lazım abartanlarla ilgili çok güzel bir anektodu sunacağım ilerleryen zamanlarda.

Hadi Çamana falan bakarkene ne göreyim... Lise 1 de cd'cide görüp arkadaşım Metin'le taşak geçmemize sebep olan türk porno filmi...Belki de erotiktir, malesef izlemedim bilmiyorum.
Şimdi Metin'le niye taşak geçiyoruz biz mal mıyız? Yok değiliz, çünkü Metin'in iki adı var ve iki adından biri Metin, diğeri Metin değil ama... Öyle olsaydı taşak geçemezmiydik? Daha babasını geçerdik keşke olsaydı.ne lan bu iki Metin birini kaybedersin diye mi kortu sizinkiler salak ekikiki gibisinden tut envai çeşitte iğrenç, sinir goygoydatıcı espriler türetebilirdik.. Herneyse işte ilk adı İsmet çünkü be!

21 Ocak 2009 Çarşamba

finaller finaller

malum final haftası pek sevişemiyorum blogumla, şimdi geldim gıdısından okşuyorum, kısık sesle kulağına tatlı sözler fısıldıyorum ama yine gitmek zorundayım malesef.ha birde ayrıca, insanın kafasına ilham baloncuklarının ve deli gibi ''bi şeyler'' üretme, üstünde mesai harcama isteğinin final zamanında gelmesi ne kadar da yazık bir durum. ne yardan ne serden geçme durumları hiç bir haltı tam olarak yapamamanıza sebebiyet verebiliyor. gidin lan ilhamcıklar... ilhamcık aaa evet bu kelime çok süper karşıladı. zamanında gelmeyen vakitsiz ilhama ben ilhAMCIK derim! gidin ulan da bir ders çalışayım!

16 Ocak 2009 Cuma

hayallerimin mesleği




Çocuğum … Okul yıllarının uzaktan bakınca en sevimli , içinde bulunduğunda en beteri, rezili ilkokuldayım. Daha beteri olamaz zaten lan nasıl olsun, görmemişsinki. Yıllar geçmemiş çok fazla, gayet gıcır yıllar ellerimizde bulunanlar...Hepsinin kendine has rezilliği olduğunu sonraki yıllarda öğrenicem, daha vakit var yaniii..
Biz mini mini ikiler miyiz, üçlermiyiz tam hatırlamıyorum en salak saçma yıllarım, abidik gubidik meraklarım var falan, otu boku kurcalıyorum, oda hapsi alınca sırf odadan çıkmak için bilerek çişimi altıma ediyorum falan o derece sapıttığım seneler. Mahallede birkaç arakdaşla deli gibi inşaat sektörüne dalmışız bodoslama. Çimento falan çalıyoruz çevre inşaatlardan böyle gereksiz şekiller yapıp kuruyunca mutlu oluyoruz. Tahta, çekiç, çivi,testere elimizde mi allaaah tutmayın bizi bütün gün tak tak tak tuk tuk tuk. Ergenlikte sivilceler ve pipi neyse çocukluğumun o dönemlerindede çekiç,çivi, orayı burayı kesmek,çakmak,birleştirmek benim için o; bütün işim-gücüm, derdim-günüm onlar dünya ipimde değil.Varsa yoksa çekicim ilen pek sevimli yoldaşı çivicim.En önemli kahramanlarım onlar diğerleri yan karakter, misafir oyuncu tadında hayatımıza girip çıkıyolar. İşte böyle deli bir sevdanın ortasındayım kopmak istemiyorum, sınıfta oturmuşum sıramda öğrencilik görevlerimi yerine getiriyorum,dersle alakadarım, ataçlarım sayesinde kırışmamış bir deftere sahip olursam toplum tarafından takdir edileceğimi sanmaktayım… derken öğretmen geldi sırayla herkese soruyo o lanet soruyu :
-Büyüyünce ne olucaksın?’’Lan kahin miyim ben daha büyümedimki çatlak karı, nerden bileyim’’ diye çemkirmedim sevgili öğretmenimize, her ilkokul öğretmeni gibi biraz saf, ablak bişi olduğundan ‘’ne olmak isterim lan büyüyünce, bu karı bunu kastediyo aslında’’diye düşünüp ne demek istediğini hemen anladım, ilkokul öğretmeni olmasından ötürü üstüne varmadım pek.İlk kez bu lanet soruyla karşılaşmıştım biraz düşünmem gerekti., düşündüm de… Ne olmak isterim ne olmak isterim hmm hmmm .. ahanda buldum!!!. İnsan sevdiği işi yapmak ister tabiki, hoşlandığı şeylerle meşgul olmak ister ben hemen kendime en uygun mesleği buldum! Çekicim, çivim, ve akrabalağrından ayrı bi hayat düşünemiyorum tabiki! Zaten diğerlerinin kontenjanı dolmuş etraf öğretmen, doktor, avukattan vs. geçilmiyor hiç oralara bulaşmaya niyetim yok benim. Buldum buldum hayallerimi süsleyen mesleğimi de… Adını bilmiyorum be, off! Öğretmen soruyo ben mırın kırın ediyorum hala bir türlü aklıma gelmedi.Ulan neydi adı be off.. İsmi bulamayacağımın ayırdına varıp başka türlü anlatmaya koyuldum. En yakın arakdaşımın Metin’in babası müteahhit ordan girdim konuya.. Öğretmenim işte Metin’in babası varya , hani işte onların inşaat var, işte bende öyle yaa.. öyle işte inşaatla ilgili., şey işte ordaaa.. şey çalışıyolarya bende öyle çalışmak istiyorum ‘’ diyebildim. Ben hayallerimi süsleyen mesleğin adını bilmediğimden,vakti çok israf etim, düşünürken sevgili öğretmenimiz bana baya bir vakit harcamıştı o sebeplee ‘’heee sen de müteahhit olcaaan, sen okuycaksın ama mühendis ol sen mühendiiiis’’ diyip cart diye çekti gitti. Yok öyle değil filan demeye çalışan ben gerilerde kaldım.’’Öğretmenim ben amele olmak istiyorum büyüyünce, ameleeee’’ diye kocaman gözlerimle haykıramadım hayalimin mesleğini.. Sevgili öğretmenimizde haklı tabi zaman az, öğrenci çok hepsine tekeeer tekeeer ‘’sen büyünce ne olucaksın bakiiğğğmm evladığğm?’’ diye sorması gerekiyor. Ne doktorlar, ne mühendisler,avukatlar onu bekliyor bir amele adayının kırılan kalbi varsın umrunda olmasın. Öğretmenim canım benim, canım benim…

-Çakayım mı… bir çivi ? Hee ? Bi harç hazırladım.. ağzınıza layık ? Yok mu? Valla ? !!!

hepi börthdey


Çok sevdiğim birinin doğum günü bugün...birazcık uzakta olduğu için hediye veremedim ama sıcacık bir kutlama e maili yolladım yukarıdaki resimle. Umarım sevmiş, mutluluktan tüyleri tiken tiken olmuştur.

13 Ocak 2009 Salı

erölüm pendik'im ve yaklaşan belediye seçimleri



Malesefler olsun ki hiçbir siyasal atraksiyona meğilli bir bünyeye sahip olmayan bir insan dahi olsak , hemen her yerde bilmemne partisinin fırça bıyıklı, çiğ köfteci kılıklı başkan adaylarının afişlerinin, ıvır zıvırlarının yarattığı çevre kirliliğinden anlayabiliyoruz yaklaşan belediye seçimlerini… Pendikli olan, geçmişte olmuş veyahut olmak zorunda bırakılmış arkadaşların daha iyi bileceği üzere bu sene eröl kaya aday değil! Bu gelişmeye sevinsem de yerine geçecek potansiyel başkanları görünce sevincimi havada yakalayıp yere çalıverdim. ‘’Pendikli değiliz kardeşim olmakta istemiyoruz!’’ diyen kararlı bir okurun, anadolunun ufacık bir köyünde semaverde demlenmiş çayını içerken kıçını kaşıyarak ‘’ ne diyi la bu’’ gibisinden serzenişlerine hemen kulak kabartıp bilgilendirmeye giriyorum. Kimdir bu eröl kaya? :

Halen mevcut Pendik Belediye Başkanı ve Tayyip'in gözü kara fanıdır. Bayadır belediye başkanıdır. Bu süreci şöyle hatırlarım : Ben ilkokul sıralarında minicik bir talebe iken okula yürüyerek gittiğim yolda bunun 2 katlı bahçeli genişçe bir evi vardı. Kadın kısmısı ‘’Eröl kaya belediye başkanı olmuş, evi şurası gıığz,hebele,hübele ‘’falan filan diye konuşurken benimde kafada yer etmiş tabi eröl kaya denen şahsiyet ve o ev. Belediye başkanı olmasından çok geçmeden o ev yıkılmaya başlandı, sonra yerine daha modern çok katlı sadece kendisinin ve ailesinin oturduğu apartman dikildi. Kendi evini 6 ay gibi bir süre zarfında güzelleştirmeyi, modernleştirmeyi beceren bu şahsiyet küçüklüğümde çok sevdiğim huzurlu pendiğimi onca seneler geçmesine karşın güzelleştiremedi. Kendi belediye başkanlığı döneminde sahil yolu dolduruldu,göç ve kaçak yapılanma gittikçe arttı.Bok gibi, gittikçe çoğaldık, çoğadldık, çoğaldık... Ortaokul sıralarındaydım daha; hatırlarım sahil yolu yapıldı ve etrafı toprak, çamurdu şimdi üniversite öğrencisiyim yıllar geçti ... Çocukluğumun çamurlu sahili 2 sene öncesine kadar hala çamurluydu. çocukluğumda krlide olsa bir deniz vardı ayaklarımın dibinde, dolup taşan neşeli çay bahçeleri, yeşil dinazorlu kaydırağı, filden salıncağı olan çocuk parkları, lunparkı vardı. şimdiyse hiçbiri yok.Sonracığıma sahilde cami gerekli miydi sualine en güzel cevabı 2.sini dikerek verdi pendik belediyesi. Çay bahçelerinin, sandalların, salıncaklarımın, kuzenlerim ve arkadaşlarımla balık tuttuğum sahilin yerinde sahil yolu var senelerden beri, taşlıbayır gençliğinin hız yapıp ismail yk dinlediği başka bir kültür çocukluk anılarımı becersin diye. Neyse ki sahil yolu çimlendi artık çamurlu değil 2 seneden beri falan ,ağaç mağaç serpildi güzide pendiklilerimiz haftasonunda, az çimlesin köy hasreti gidersin, mangal yapsın, ortalığı çöpe boğup siktiripgitsin diye…Tamda buna ihtiyacımız vardı , ihtiyacımızı giderdin teşekküler eröl.

10 Ocak 2009 Cumartesi

Çocuk Demokrasiyi Çok Güzel Anlar

Çocuk akşam eve gelmiş, babasına '' Baba hayat bilgisi dersinde yönetimleri işliyoruz, bana demokrasiyi anla demiş''
Babası '' Anlatmasına anlatırım yavrucuğum ama senin önce bazı tanımları iyice bilmen gerekiyor'' demiş:
-Bak şimdi benim fabrikam var ve eve para getiriyorum, ben kapitalistim; paranın nasıl harcanacağına annen karar verir, o hükümet hepimiz senin için çalışıyoruz, sen halksın. Beşikteki kardeşin gelecek, hizmetçimiz ise işçi sınıfı... sen bunları iyice öğren ben sana sabah demokrasiyi anlatırım.
Gece çocuk uyanmış bir bakmış ki küçük kardeşi altını pisletmiş ve durmadan ağlıyor.
Hemen anne ve babasının odasına gitmiş. Anne horul horul uyuyor; uyandırmaya çalışmış ama başaramamış. Babası yatakta değil, geçerken hizmetçinin odasına bir bakmış ki hizmetçi kadınla babası sevişiyor. Çaresiz dönüp yatmış yavrucak.
Ertesi sabah babası '' Gel oğlum sana demokrasiyi anlatayım'' demiş.
-Gerek yok baba, ben artık biliyorum.
Babası ''' Anlat o zaman '' yanıtını vermiş.
Çocuk anlatmış;
'' Kapitalistler işçi sınıfını becerirken hükümet uyuyor, halk endişeli, gelecek ise bok içinde! ''.

C.B.Ü ÖĞRENCİ DERNEĞİ BÜLTEN DERGİSİ 0CAK 2000

Still Life

Nette sürterken rastladım. Zekice hazırlanmış, etkileyici bir kısa film bence.İyi seyirler...
Still Life

9 Ocak 2009 Cuma

ademoğlu çok complicated

Biliyorsunuz ki facebook internetin son zamanlardaki en büyük hinliklerinden bir tanesi, bir çoğumuzu pençesine almış hergün bakmassak olmuyo, rahat edemiyoruz. Gerkesiz gereksiz de arkadaşlarımız mevcut.Taa böyle eski zamanlardan bayadır görüşmediğim, gereksiz arkadaşlarım top 20 de ikamet etmekte olan, en son yıllar yıllar evvel gördüğüm bir arkadaşımdan söz ediciğim. Kendisi gereksizlik boyutunu daha da zorlamış msnimi bile almıştır. Ben ona bakarım, o bana… Bir zıkkım konuştuğumuz da yok öylece sterilize bir şekilde duruyor işte. Geçenlerde feyste bi baktım ilişki statüsü :complicated. Tamam gerçek hayatta tiribini atarsın, aramazsın sormassın, böle bi soğukluklar girer araya falan filan sonra barışırsın, koklaşırsın yeniden ya da tam tersi… De aradaki huzursuzluğu neden feysbuka yansıtırsın. Misal sevgilinle tartıştın, aran soğuk anam bir bakıyosun feyste complicated olmuş. Kafa göz dalarım, bu ne lan?! Kavgalıyız clik! Barıştık click! Ayrıldık clik! Zehra’nın tayini çıktı Edirne’ye bu ilişki artık complicated click!Ayhan askere gitti 15 ay, bu ilişki allaha emanet click! İlişkimizi yürütemiyoruz fakat saygımızı ve ten uyumumuz yitirmedik ohh allahım.. serbest bir ilişkimiz var click!Kocam beni aldattı fekat aile baskısı ve çocuklarım yüzünden ayrılmıyorum, gelsin ordan complicated! Neyse konuyu dağıtmayayım, meraktan yazdım emesende bizim elemana,geldim mevzuya…
Hacı kız arkadaşınla kavga mı ettin?Yılbaşında dansözle çok samimi olmana mı triplendi? Zencisin diye ailesi istemiyor evlenemeyecek misiniz? Hele anlat niye complicated oluverdiniz, mevzu nedir? Dedi ki; yok hacı, kızla hiçbir sorun yok aramızda, olamazda. Çünkü muhabbetimiz yok! Ben fena aşık oldum ama kızın daha varlığımdan haberi bile yok! Açılamadım henüz.
Bu cevabı aldıktan sonra maalesef bir cem yılmaz repliği kustum bünyemden kendime.. Amannnn bırak manyak buuuu, bırakkkk bırakkkkkkk !!! Baba naptın sen yaa? Buradan feysbuk yetkililerine sesleniyorum, lütfen ilişki seçeneklerine platonik seçeneğini de yerleştirin, ben yandım başkaları yanmasın! Lütfen!

7 Ocak 2009 Çarşamba

market sancak-tım? yok yaaa!


Hepimizin mahhalesinde çeşitli esnaflar vardır. Bakkalarsa en gözdesi, aile bireylerince en fazla içli dışlı olunanıdır; ziyaretlerin diğerlerine nispeten fazlaca olduğundan veyahut ne bileyim ben… Bakkal işte, seviyoruz, samimiyiz, sebep aramıyoruz! Sizde de var bizde de…Yok efendim biz hala toplayıcılık yaparak geçinen, totemleriyle sevişen bir kabilede yaşıyoruz ya da ne bileyim ailecek kız kulesinde oturuyoruz unicef ile muhattabız ne verirse onunla geçinmece durumlarımız var diyen bir okur çıkarsa boynum kıldan incedir. Şikayet etme, bırbır yapma hakkı kendisinde mevcuttur biline. İşte çeşitli türleri gözlemlenebilen bakkallardan doğaldır ki bizim mahallede de bir adet mevcut. Fakat kendileriyle görüş ayrılığı içerisindeyiz. Bu görüş ayrılığı bir keresinde şöyle zuhur etti. Bakkaldayım, büyük ihtimalle sigara almaktayım cep telefonum çaldı ve arkadaşımla konuşuyorum;

Ben: Hee tamam o zaman eve gidince bakarım ben. Sen evde misin?
Arkadaşım: Evet. Tamam ne zaman gidersin, nerdesin, nabıyosun?
Ben: Gidicem birazdan yaa bakkaldayım şi….
Bakkal Osman : Hööööytt ne bakkalı lan! Market, market! Bakkal diyo ya market diycen oluuğm..
Yine ben: nihoohhahahahaa lan tamam görüşürüz çat..kiikiikikikki

Bakkala bakkal demem Osman Abi’nin acayip zoruna gitti :D Cart diye girdi araya dokunmuş canım benim market diyo ya hahaha. Ya bırak allasen ne marketi! Tabelada da market yazıyo ama değil kardeşim! Orda her ne kadar ‘Sancak Market’ yazıp, bakkal sahibi bir insan olarak minimal market triplerine girsen de ben, sen ve bütün mahalleli biliyoruz ki sen bir bakkalsın! Burası bir bakkal kardeşim! İsmimin yazılı olduğu çeşitli rakamlar ve çiziklerden oluşan, bakkal defteri denilen - ‘’dikkatini çekerim bakkal defteri’’ kimse market defteri diye bir şey duymuş mu bu güne kadar?- defterden var mı? Var! Benim adımı nerde oturduğumu hatta tüm aile bireylerimi tanıyo musun?! Evet! Tezgahın arkasına geçiyor muyum? Hatta sigara standınadan kendi sigaramı alıyor muyum?Hatta sigara paketimden bi dal alıp yakıyorsunda bazen di mi? Senle karı kız muhabbeti yapıyor muyuz? Bu güne kadar hiç bana ‘’Sancak kartınız’’ var mıydı gibi bi soru falanda sormuş değilsin di mi ? İstesem borç para da verirsin , hatta vermiştin di mi? Kolayla ekmek arası kaşar,salam ya da kavurma aldığımda nereye gitti lan sizinkiler türünden sorular da soruyosun? Hatta hatta sadece bir kibrit alıcak olmama rağmen lafa tuttuğun için eve 20 dakika sonra gittiğimde oluyor? Hepsine evet ulan. Eeee sen hala hangi yüzsüzlükle kendine market diyosun aslanım! Bal gibi bakkalsın işte ya bakkal! Bakkalsın seeeeeennnn hep öle kalırsın inşallaahhhhh. Bi ekmek,gazete, sigara almak için barkod okuyucunla uğraşmaya hiç niyetim yok adamım. Hadi akşam ekmeği çıkınca görüşürüz öperim Osmanım.

mırınlar ve kırınlar

Off çok pis darallardayım. Derste sunum yapıcam ama hiç çalışasım yok. Bütün gün boyunca Pazar kahvaltısını yapmış bir insanın miskinliği hakim bünyede…Kitaba zoraki göz atmalardan öteye gidebilmiş değilim. Nasıl uğraşayım şimdi yok psişik mekanizmalardı, yok ontogenetik değilmişte filigonetikmiş, yok kadın epistemolojisine katkıda bulunan önemli bir ögede şuymuşta buymuş…!Ben diyorum ki nargile bir de nar şarabı! Anlıyomusun?! Josephine Donovan! Sana diyorum kızım sana! Hiç olmadı giyin çay bahçesine gidelim gözünü seveyim yaa =(